Opinie: minder perfect meer mens

Blij zijn met jezelf dat is een hele kunst. Helaas lijkt het erop dat dit voor een grote groep mensen steeds minder vanzelfsprekend wordt. Zo was er de afgelopen week een hoop gedoe over de problemen waar schoolfotografen tegenaan lopen in deze tijd. Namelijk ouders die er zo hun eigen maatstaven over het uiterlijk van hun eigen kinderen op nahouden. Dit met aangepaste schoolfoto´s als resultaat. Iets wat vervolgens weer veel stof en reacties deed opwaaien via sociale media en bij de spreekwoordelijke koffieautomaat.

Wegtoveren van flaporen en hazenlip

Opvallend aan de grote stroom aan reacties op met name Facebook, is de grote verdeeldheid. Terwijl er mensen zijn die begrip hebben voor het wegwerken van kleine zaken als blauwe plekken en puistjes, zijn er ook mensen die dit al veel te ver vinden gaan. Aan de andere kant zie je ook mensen die er zelfs geen moeite mee hebben de schoolfotograaf te verzoeken de flaporen of de hazenlip van hun kind te laten wegtoveren. Wat is normaal en wat gaat te ver of zelfs veel te ver? Het blijkt in deze tijden een behoorlijk dilemma te zijn. Hoe kan het dat de ene groep mensen iets helemaal prima vindt, terwijl andere groepen dit onaanvaardbaar vinden en zich hier enorm boos over kunnen maken?

Mag het kind er zijn zoals het is?

Je zal maar schoolfotograaf zijn… Wat voor de ene ouder vanzelfsprekend is, zal de anderen in woede doen ontsteken bij het zien van het door jou trots gepresenteerde resultaat. Een fotograaf kan met de beste bedoelingen iets wat hij storend vind wegwerken op de foto, en daarmee degene die op de foto staat juist totaal niet serieus nemen. Aan de andere kant zijn er steeds meer ouders die hun kinderen er zo perfect mogelijk op willen laten staan. Toch valt de vraag te stellen wat dit doet met de onzekerheid van kinderen. Vinden ouders hun eigen kind niet goed genoeg? Mag het kind er zijn zoals het is?

Keuze zelf maken

De trend foto’s aan te passen, lijkt op zichzelf niet vreemd. Tenslotte zetten de meeste pubers hun eigen geschoten selfies tegenwoordig ook op internet voorzien van allerlei filters en toegevoegde of weggepoetste aanpassingen. Toch zit het verschil in het feit dat kinderen die keuze zelf maken en dat wanneer ouders of de fotograaf dit doen, er de indruk kan ontstaan dat het kind niet goed is zoals het is. Een voedingsbodem en kweekvijver voor toekomstige minderwaardigheidscomplex en stoornissen en andere psychische problemen.

Eigen grens aangeven

Is er een middenweg? Zijn er logische afspraken te maken over het al dan niet aanpassen van schoolfoto’s? Over het algemeen zou je kunnen zeggen dat iets wat kenmerkend is voor het kind niet aangepast zou moeten of zelfs mogen worden door de fotograaf, ook niet op verzoek van ouders. Anders is het wanneer een kind gevallen is en net de dag van de foto een blauwe plek in het gezicht heeft of grote puist. Dit is juist iets wat niet kenmerkend is voor het kind maar het wel tot in lengte van dagen zal terug zien op de foto. Misschien ligt de oplossing wel met name in overleg en communicatie. Zowel met de fotograaf als met het kind dat op de foto staat. Waar voelt iedereen zich prettig bij en waarbij juist niet? Hierin zou het mooi zijn als zowel het kind, de ouders, als de fotograaf zijn of haar eigen grens kan en mag aangeven…

You may also like...

Add a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *